รัก จริงใจ ประทับใจ ผูกพัน สัมพันธ์



กาล ครั้งหนึ่ง…
มี เด็กชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า ‘ความรัก’
ความรักไม่รู้ว่าเขาเกิดขึ้นมาได้ อย่างไร เขาไม่เคยเห็นผู้ให้กำเนิด

‘ความรัก’ เกิด มาท่ามกลางความมืดมนและว่างเปล่า…

ความรักเฝ้า ตามหาอะไรบางอย่างที่ทำให้ตัวเขารู้สึกไม่เหน็บหนาว
เขา อ้างว้าง เขาสับสน เขาอยู่คนเดียวมานานเกินพอ…
…เขารู้สึกว่าอะไรยังขาด หายไป

ความ รักเริ่มออกเดินทางบนถนนสายที่ไม่มีจุดเริ่มต้น…
ถนนสาย นี้ทอดยาวไกลไปในความมืดมิด…และ ดูท่าไม่มีที่สิ้นสุด
ความ รักเริ่มท้อใจ…เมื่อไหร่เขาจะเจอเพื่อนร่วมทางเสียที…

แสงสว่างเล็ก ๆ กระพริบพราวท่ามกลางความมืดรอบกาย แล้วหายไป…
ความรัก ดีใจมาก ในที่สุดก็มีแสงสว่างจุดขึ้นมาแล้ว
เขาเดินเข้า ใกล้…และพบกับใครคนหนึ่งที่นั่งกอดเข่าอยู่เดียวดาย
…เธอคนนั้นคือ ‘ความ จริงใจ’…

ความ จริงใจบอกกับความรักว่าเธอถูกสั่งให้มาเฝ้ารอใครสักคน…
เธอ นั่งอยู่ตรงนี้นานแล้ว…นานจนแทบจะหมดหวัง…
เธอเห็นแสง สว่างอยู่ไกล ๆ…และความรักก็เข้ามาหาเธอ

ทั้งสอง ส่งยิ้มให้กัน…ไม่ต้องให้มีใครบอกเขาก็รู้
พวกเขาทั้งคู่ต้องก้าวไปด้วยกัน…

ความรักส่งมือให้ความ จริงใจจับเอาไว้ แล้วพวกเขาก็เริ่มก้าวเดิน…
ก้าว ที่ทั้งสองเดินไปค่อย ๆ ย่างอย่างช้า ๆ…ไม่รีบร้อน
อาจจะมี มรสุมพัดกระหน่ำเข้ามาบ้างแต่มือที่จับกันเอาไว้ไม่เคยปล่อย
… ผ่านลมที่โหมกระหน่ำ

ผ่าน ความมืดและความเหน็บหนาว… ผ่านหลาย ๆ สิ่งมาด้วยกัน
และแล้วก็มีเด็กน้อยๆสองคน จูงมือกันเข้ามา…

เด็กน้อยคนหนึ่งที่ดูบอบบางและอ่อนแอราวกับจะล้มลงได้ ทุกเมื่อ
แต่ อีกคนกลับดูเข้มแข็ง…และคอยปกป้องอีกคนเสมอ
พวกเขาแนะนำตัวว่าเขาคือ ‘ความประทับใจ’ และ ‘ความผูกพัน’

ความ รักและความจริงใจอุ้มเด็กทั้งสองมา
แล้วร่วมเดินบนเส้นทางไปด้วยกัน…

เส้น ทางที่เคยมืดสนิทเริ่มมีแสงจางๆส่องรำไร…
ถนนสายที่ดูยาวไกลไม่สิ้นสุด ตอนนี้กลับเห็นปลายทางสว่างริบหรี่…

…ในใจของพวก เขาเกิดความหวัง
…เส้นทางที่พวกเขารอคอยใกล้เข้ามาถึงแล้ว

แต่ แล้ว! ก็มีเงาทะมึนมาทาบทับ เงาปีศาจสองตัวโอบล้อมพวกเขาเอาไว้
เจ้าปีศาจแนะนำตัวเองว่ามันคือ ‘ความแตกร้าว’ และ ‘ความ เศร้า’
…พวก มันต้องการจะจับความรักไป…

เด็กน้อยที่ชื่อความ ประทับใจร้องไห้จ้า มันกลัวเหลือเกิน
ยิ่งร้องไห้ ร่างบอบบางนั้นยิ่งจางลงราวกับจะสลายไป…

ความผูกพันโผ เข้ากอดความประทับใจแน่น…
เขาค่อย ๆปลอบจนความประทับใจหยุดสะอื้น…

ร่าง กายของเด็กน้อยนั้นกลับมามีรูปร่างดังเดิม…

ในขณะที่ ปีศาจทั้งสองตนมีสีหน้าตื่นกลัว…
ร่างของมันเองที่กำลังสลายไปช้า ๆ

ความรักกับความจริงใจเห็นดังนั้น จึงกอดเด็กน้อยทั้งสองแน่น
ร่างทั้งสี่กอดกันกลมเกลียวเป็นหนึ่งเดียว
ความแตกร้าวและความเศร้ากรีดร้อง…

…แล้ว มันก็สลายไป

ทั้งสี่ส่งยิ้มให้กัน…พวกเขาทำ สำเร็จแล้ว!
ทันใดนั้นเอง… แสงสว่างก็แยงจ้าไปทั่ว…
ความรักรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังลอยขึ้นช้า ๆ…
ความ อบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู…

เสียงปริศนาที่มีชื่อว่า ‘ความสุข’ ดังก้อง…
“พวก เจ้าเข้าใจแล้วใช่ไหม? ว่าทำไมข้าถึงให้พวกเจ้ามาเดินทางร่วมกัน

…นับตั้งแต่วันนี้ไป…พวกเจ้าจะรวมกัน เป็นหนึ่งเดียว
ข้าจะให้ชื่อของพวกเจ้าว่า ‘ความสัมพันธ์’

…ทั้งสี่ถูกรวมเป็นคนใหม่คนเดียวกัน
…ร่างกาย ที่ดูแข็งแกร่งและมั่นคงกว่าเดิม
…และพร้อมเผชิญกับทุกปัญหา…
พวก เขาเข้าใจแล้วว่า…เขาเกิดมาทำไม…

มีความรัก ความจริงใจ จึงเกิดความประทับใจ
แล้วกลายเป็นความผูกพัน

บาง ครั้งอาจจะมีปัญหาบางอย่างที่ทำให้เกิดความแตกร้าวและความเศร้า
อาจจะทำให้ความประทับใจลดน้อยลง
แต่ความผูกพันก็ยังเหนี่ยวรั้งทุกอย่างเอาไว้…

…แต่สุดท้าย ทุกอย่างจะผ่านไปได้ต้องมีพื้นฐาน
คือความรักและความจริงใจ…นี่แหล่ะ ความสัมพันธ์ของคนสองคน

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s