รักเธอทุกลมหายใจ

ในวันนั้น ผมตั้งใจจะบอกสิ่งที่ผมปกปิดเธอมานานให้เธอได้รับรู้
แต่บางทีคำ ๆ นั้นอาจจะทำร้ายจิตใจของเธอหรือใครหลายๆ คน
แต่ผมก็อยากจะพูดออกไป ก่อนจะสายเกินไปก่อนที่จะไม่ได้พูดอะไรตอนจากกัน

ผมรู้จักเธอมาตั้งนานแล้วตั้งแต่ผมยังเป็นเด็กมัธยม
เราไม่เคยมีความลับต่อกัน ถึงมันอาจจะฟังดูไม่น่าเชื่อ
แต่ผมรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ ว่าผมไม่เคยมีความลับกับเธอเลย

พอจบมัธยมเราต่างก็แยกย้ายกันไป เธอเป็นคนเรียนเก่ง ฉลาด น่ารัก ใครๆ ก็รักเธอ
โดยเฉพาะหนุ่ม ๆ ที่คอยตามเอาใจเธอไม่เว้นแต่ละวัน
ผมไม่มีอะไรจะเด่นเท่ากับเธอซักอย่าง ผมเป็นแค่คนธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ
แต่เธอคอยดูแลผมเมื่อผมมีปัญหา

ทุกครั้งที่ผมคิดถึงเธอ ผมคิดว่ามันเป็นอะไรที่เกินเอื้อม
ทุกครั้งที่ผมคิดถึงเธอ ผมก็ได้แต่นั่งเขียนเรื่องราวของเธอ
เพราะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะเทียบกับเธอ

ผมไม่ได้ต้องการให้เธอมาสนใจผมแล้วเข้าใจความรู้สึกของผม
สำหรับผมแล้วการที่ได้เฝ้าคิดถึงเธอมันก็พอแล้ว

แต่แล้ววันหนึ่ง เธอก็เดินมาพร้อมกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา
แนะนำกับผมว่า นี่แหละชายในฝันของเธอ หัวใจของผมเหมือนโดนมีดกรีดเป็นทางยาว
ผมไม่ต้องการให้เธอรู้หรอกว่าวันนั้นที่ผมพูดอวยพรในความรักของเธอ
ผมเสียใจขนาดไหน แต่ผม ผมไม่อยากให้เธอรู้สึกผิดเพราะผม

นับจากวันนั้นผมมองโลกเป็นความมืด ไม่ต้องการจะทำกิจกรรมใดๆเหมือนอย่างเคย
ไม่ต้องการ..ผมต้องการแต่เพียงเธอ ซึ่งผมรู้มาตลอดว่าเป็นไปไม่ได้
นี่เองที่เค้าเรียกว่าอกหัก… “ผมอกหัก” ในหัวผมมีเพียงคำๆ นี้ดังอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา

หลังจากนั้นไม่นานพ่อผมบอกให้ผมไปศึกษาต่อที่อเมริกา ผมคิดถึงเพียงแต่เธอ
แต่ถึงผมบอกเธอไป เธออาจจะไม่สบายใจ ผมไม่ต้องการให้เธอรู้สึกไม่ดีใด ๆ กับผม
อย่างน้อยแค่เธอยังยิ้มเหมือนทุกครั้งที่เธอคุยกับผม แค่นั้น…ก็พอแล้วสำหรับผม

วันเวลาผ่านไปอย่างไร้ความหมาย ผมใกล้จะไปอเมริกาแล้ว
ผมอยากจะเจอเธออีกครั้ง ผมคิดมาตลอดว่าวันที่ผมเจอเธอก่อนไป
ผมอยากจะบอกเธอในบางสิ่ง แม้ว่าเธอจะมีใคร แค่เธอรู้ว่าผมก็คือคนหนึ่ง
ที่อยากดูแลเธอ

ระหว่างที่ผมนั่งเขียนเรื่องราวของเธอ โทรศัพท์ดังขึ้นจากข้างๆ โต๊ะเขียนหนังสือของผม
เรื่องที่ผมได้รู้จากโทรศัพท์ทำให้ผมต้องลุกจากโต๊ะและต้องไปพบเธอเดี๋ยวนี้

เธอโทรมาบอกว่าเธอเลิกกับแฟนผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมไปบ้านของเธอ
ผมตั้งใจจะไปบอกเธอเพียงแค่ปลอบใจเธอ และบอกกับเธอว่าจะไม่มีผมคอยดูแลแล้ว
ให้เธอดูแลตัวเองดีๆ แทนผมด้วย

ผมไปถึงหน้าบ้านของเธอ ผมพยายามทำตัวปกติที่สุดให้เหมือนทุกครั้งที่เจอเธอ
เมื่อผมเปิดประตูเข้าไปหาเธอ ผมสังเกตใบหน้าของเธอ ใบหน้าของคนที่ผมเป็นห่วง
มาตลอดผมปลอบเธอจนเธอได้สติ เธอบอกผมถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น
ในตอนนี้เธอคงไม่ต้องการสิ่งใดนอกจากชายคนนั้น…

ผมอยากบอกเธอ อยากโอบกอดเธอ อยากบอกเธอว่าความห่วงใยที่ผมมีให้เธอ
ไม่ได้แพ้ใครเลย ผมอยู่กับเธอจนเธอสบายใจ เธอบอกผมว่า
ผมเป็นคนที่เข้าใจเธอมากที่สุด …

ผมอยากอยู่กับเธอให้นานกว่านี้ แต่ตอนนี้ผมต้องไปแล้ว
ผมรู้..ว่าตอนนี้ผมไม่ควรบอกเธอ แค่เธอเป็นอย่างที่เป็นตอนนี้
ผมคิดว่าผมทำหน้าที่ “เพื่อน” ได้ดีแล้ว ผมบอกกับเธอก่อนไป
“ ผมต้องไปเรียนอเมริกา”

น้ำตาของเธอไหลออกมา ผมรู้ว่าเธอเสียใจแต่เธอไม่ได้เหนี่ยวรั้งผม
เธออยากให้ผมมีอนาคตที่ดี เธออยากให้ผมทำในสิ่งที่ผมต้องการ..
ทั้งๆ ที่ผมรู้ว่าตอนนี้เธอต้องการคนปลอบใจ แต่ผมต้องไปแล้ว
ตลอดระยะเวลาที่ผมจากเธอมา ผมไม่เคยมีวันไหนที่ตื่นมาแล้วไม่คิดถึงเธอ
ไม่มีคืนไหนที่ผมไม่เห็นเธอในความฝัน

จนกระทั่งผมสำเร็จการศึกษา ผมกำลังจะกลับไปหาเธอ
กลับไปหาสิ่งที่ผมคิดถึงมาตลอด กลับไปหาความฝันของผม
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ” เสียงที่ผมต้องการได้ยินมาตลอด
ภาพที่ผมปราถนาจะเห็นมากที่สุด เธอไม่เปลี่ยนไปเลย
เธอยังคงน่ารักมีเสน่ห์เหมือนน้ำหล่อเลี้ยงใจของผมเช่นเคย

เธอพาผมไปเที่ยวตามที่ต่าง ๆ ที่เราเคยไปกัน
ที่ ๆ เรามีอดีตที่สนุกสนานด้วยกัน ที่ๆ เราเคยยิ้มเคยหัวเราะด้วยกัน
เราเที่ยวด้วยกันจนดวงอาทิตย์จางหายไป

เธอมองผมแล้วพูดว่า “เรารักเธอนะ” มันเป็นคำพูดที่ผมใฝ่ฝันอยากได้ยินมาตลอดชีวิต
เธอกอดผมไว้แน่นเหมือนกับอยากบอกว่าอย่าจากเธอไปไหน
เวลานี้ผมไม่ต้องการอะไรนอกจากเธอ แค่เธอรักผมผมไม่ต้องการสิ่งใดนอกจากนี้
ความลับที่ผมอยากบอกเธอมานานแสนนาน “เราก็รักเธอ และเราจะรักเธอตลอดไป”
ผมตอบอย่างไม่ลังเลเพราะคำๆ นี้ที่ค้างใจของผม เตือนผมเสมอว่าต้องกลับมาบอกกับเธอ

เธอบอกผมในทุกเรื่อง เธอบอกผมว่าเธอคิดถึงผมมาตลอดเวลาสี่ปีที่ผมจากเธอไป
ผมได้แต่ย้ำกับเธอว่าผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจ ผมจะอยู่กับเธอ
จะเป็นคนที่อยู่กับเธอทุกเวลา เธอกอดผมพร้อมทั้งพูดเรื่องราวทุกอย่าง
เสียงของเธอค่อย ๆ เบาลง แต่ผมยังคงจดจำทุกคำพูดของเธอ

“เรารักเธอมาตลอดนะเราดีใจที่วินาทีนี้เราได้อยู่กับเธอ” นั่นเป็นคำพูดสุดท้าย
ก่อนที่ดวงตาของเธอจะหลับลงพร้อมกับน้ำตาหยดเล็กๆ ที่ไหลลงมา ..
กว่าที่ผมจะรู้สึกตัวนั้นมันก็สายเกินไป

ระยะเวลาหลายปีที่ผมนั่งมองรูปของเธอ ผมพยายามจะเก็บความรู้สึกทุกครั้ง
ที่ผมมองรูปเธอ แต่..ทุกครั้งที่ผมมองเธอภาพเธอละเลือนลาง
เพราะน้ำตาของผมมันออกมาตลอดเวลาที่ผมมองเธอ

เธอคนเดียวที่ผมรัก เธอคนเดียวที่ผมคิดถึง เธอคนเดียวที่ผมอยากบอกเธอทุกวันว่า
ผมรักเธอมากแค่ไหน แต่เธอไม่เคยบอกผมเลยว่าเธอ เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว
กว่าจะรู้สึกตัวก็สายเกินไปแล้ว

นี่คงเป็นสาเหตุที่แฟนเก่าของเธอของเลิกกับเธอ แต่เธอไม่เคยบอกเหตุผลนั้น
ให้ผมได้รับรู้ เธอคงอยากให้ผมไปเรียนอย่างไม่ต้องกังวล โดยเก็บความทรงจำดี ๆ
ของเราเอาไว้ก่อนที่เธอจะจากไป ผมยังคิดถึงเธอตลอดเวลา

และนับจากวันนั้นผมยังไม่เคยหยุดเขียนเรื่องราวของเธอ
เธอ…เธอผู้ที่ผมรัก “เราจะรักเธอมาตลอดนะเราดีใจที่วินาทีนี้เราได้อยู่กับเธอ”
คำ ๆ นี้จะสถิตย์อยู่ในใจของผมตลอดไป ตลอดไป…ตลอดไป

ปล. ถ้ารักใครอย่ารอจนเวลาของคุณใกล้หมด บอกเธอว่ารักอาจจะทำให้เธอลำบากใจ
แต่มันช่วยให้รู้ว่าคุณก็ยังเป็นคนที่ห่วงใยเค้า แค่นั้นก็พอแล้ว
ถ้าคุณเชื่อมั่นว่ารักของคุณคือรักแท้ ……….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: